توضیحات
رأی وحدت رویه شماره 221
رأی وحدت رویه شماره 221 : مورخ 18/10/1363
موضوع:صلاحیت دادگاه محل وقوع مال غیر منقول
نظر به این که صلاحیت دادگاه محل وقوع مال غیر منقول ماده33 قانون آئین دادرسی مدنی(در دعاوی راجع به غیرمنقول اعم از دعوی مالکیت و سایر حقوق راجع به ان)حتی در صورت مقیم نبودن مدعی و مدعی علیه در حوزه محل وقوع مال غیرمنقول استثنایی بر اصل صلاحیت دادگاه محل اقامت خوانده موضوع ماده 21 قانون فوق الاشعار می باشد و با عنیات به این که با تعارفی که از اموال غیرمنقول و اموال منقوله در موارد 12 الی 22 قانون مدنی به عمل آمده از ماده 20 آن چنین استنباط می شود که قانون گذار بین دعوی مطالبه وجوه مربوطه به غیر منقول ناشی از عقود قراردادها و دعوی مطالبه وجوه مربوط به غیر منقول و نیز اجرت المثل آن در غیر مورد عقود و قراردادها قائل به تفصیل شده و دعاوی قسم اول را منطوقاً از حیث صلاحیت محاکم در حکم منقول و دعاوی قسم دوم را مفهوماً از دعاوی راجع به غیرمنقول دانسته است که نتیجتاً دعاوی اخیرالذکر تحت شمول حکم ماده 23قانون آیین دادرسی مدنی قرار می گیرد بنا به مراتب در اختلاف نظر حاصله بین شعب ذ3 و 21 دیوان عالی کشور از یک طرف و 13 و 22 دیوان عالی کشور از طرف دیگر احکام صادره از شعب 13 و 22 که در مسیر استنباط مذکور قرار دارد مورد تأیید می باشد این ردی بر طبق قانون مربوط به وحدت رویه قضایی مصوب تیرماه 1328 برای شعب دیوان عالی کشور و برای دادگاه ها در موارد مشابه لازم الاتباع است.
جهت مشاوره در زمینه ارایه وحدت رویه اینجا را کلیک کنید
دیدگاهها
هیچ دیدگاهی برای این محصول نوشته نشده است.